شهر اومانيستي

اخبار تحصن دانشجويان بسيجي در دفتر رئيس دانشگاه علامه طباطبايي(ر

بنده — Thu, 03 Jun 2010 00:49:00 GMT

اخبار تحصن دانشجويان بسيجي در دفتر رئيس دانشگاه علامه طباطبايي(ره)

سلام بر دوستان

حتماً و حتماً براي خواندن اخبار لحظه‌به‌لحظه تحصن دانشجويان بسيجي در دفتر رئيس دانشگاه علامه طباطبايي(ره) به اين وبلاگ مراجعه كنيد:

www.basijeolumejtemai.mihanblog.com

طلبه سيرجاني دوباره راه افتاد

بنده — Mon, 17 May 2010 19:44:00 GMT

طلبه سيرجاني دوباره راه افتاد

باز هم طلبه سيرجاني به راه افتاد؛ اين بار از جمكران تا تهران با پاي پياده... بر سر همان اعتراض قبلي كه دو بار زندان را برايش به ارمغان آورده بود و يك پيغام از رهبري: شَكَرَ الله مَساعيكَ

از او پرسيدم مگر از مجلس، پاسخ نگرفتي؟ گفت گفته‏اند كه بررسي اين پرونده در صلاحيت ما نيست. جالب است، مگر نه؟ بررسي زمين‏خواري يك شهر از شهرهاي ايران، در صلاحيت كميسيون اصل 90 مجلس شوراي اسلامي نيست. به حسين فدايي و محمدحسين فرهنگي كه از طرف كميسيون اصل 90 با طلبه سيرجاني و دوستانش جلسه گذاشتند، اگرچه زياد اميدوار نبودم، اما حداقل بيش از اين چيزي كه ديدم، اميد بسته بودم. اما ظاهراً مشكل همين‏جاست. اميدمان بايد فقط به همو باشد كه از اوييم...

فعلاً بيش از اين انتظار توضيح نداشته باشيد. چون فرصتي نيست. يكي از دوستان در سي‏سي‏يوي بيمارستان بستري است و نه فرصت زيادي هست براي نوشتن و نه حال خوشي... دعا كنيد...

در ضمن، بعضي از دوستان متذكر شده‏اند كه چرا فقط از طلبه سيرجاني مي‏نويسي. اگرچه همه‏اش درباره او نيست، اما قبول دارم كه اكثر مطالب اين وبلاگ درباره اوست. علتش را بعداً توضيح خواهم داد.

ياعلي‏مدد

آنقدر عقبيم كه آقا يا بايد خون دل بخورند يا به ناچار همراهي كنند

بنده — Sat, 24 Apr 2010 16:32:00 GMT

آن‌قدر عقبيم كه آقا يا بايد خون دل بخورند يا به ناچار هم‌راهي كنند

    حجت‌الإسلام‌والمسلمين عليرضا جهانشاهي چندين سال است كه درگير پرونده زمين‌خواري سيرجان است؛ پرونده‌اي كه برنامه 20:30 از آن با عنوان "بزرگ‌ترين زمين‌خواري كشور" ياد كرد و امام‌جمعه سيرجان نيز در وصف آن گفت "حتي پرنده‌هاي آسمان نيز از زمين‌خواري سيرجان خبر دارند". شروع دادخواهي طلبه سيرجاني به حدود شش سال قبل باز مي‌گردد كه در آن زمان يكي از جانبازان سيرجان به اين ماجرا اعتراض كرده بود و نتيجه‌اش شده بود دستگيري توسط اداره اطلاعات سيرجان و ضرب و جرح.
   طلبه سيرجاني در حالي وارد اين ماجرا مي‌شود كه حتي يك متر زمين نيز در اين پرونده ندارد. او با شنيدن رهنمودهاي رهبر انقلاب مبني بر مطالبه عدالت از مسئولان، اولين اقداماتش را آغاز مي‌كند و پس از مدتي به تهران آمده و به توصيه داود احمدي‌نژاد(بازرس ويژه رئيس‌جمهوري در آن زمان) شكايتي مي‌نويسد و طوماري از امضاي مردم جمع مي‌كند. اما او را به خاطر فريب مردم و ثبت‌نام زمين دستگير مي‌كنند و به زندان مي‌اندازند، حال آنكه او صرفاً شكايت نوشته بود، نه قرارداد ثبت‌نام. اما او بعد از دو ماه و قبل از اينكه حبس او به پايان برسد، به دستور رهبر انقلاب آزاد مي‌شود.
   جهانشاهي مجدداً فعاليت‌هايش را از سر مي‌گيرد و اين‌بار او با پاي پياده از سيرجان به سمت تهران حركت مي‌كند تا حرف خود را به گوش مسئولان برساند. اما اين‌بار بعد از 390كيلومتر پياده‌روي در استان فارس به جرم "اقدام خلاف شئون روحانيت و تشويش اذهان عمومي" دستگير و به دو سال حبس محكوم مي‌شود. طلبه سيرجاني اين‌بار نيز بعد از هشت ماه حبس به دستور مستقيم رهبر معظم انقلاب آزاد مي‌شود و پيغامي از ايشان دريافت مي‌كند كه او را بيشتر ترغيب به عدالت‌خواهي مي‌كند؛ «شَكَرَ الله مَساعيكَ».
   امروز اما اين طلبه تنها نيست. امروز طلبه تبريزي يا همان حجت‌الإسلام‌والمسلمين روح‌الله بجاني، طلبه كليبري يا همان حجت‌الإسلام‌والمسلمين موسي عليزاده و طلبه‌هاي اروميه‌اي به او پيوسته‌اند و هر كدام در جايي عدالت‌خواهي را سرلوحه امورشان قرار داده‌اند. و اين رشته سر دراز دارد...
   آخرين اقدام حجت‌الإسلام‌والمسلمين جهانشاهي و دوستانش، مراجعه به كميسيون اصل 90 مجلس شوراي اسلامي بود. و اكنون زماني كه دبيرخانه كميسيون براي بررسي پرونده اعلام كرده بود، رو به اتمام است. بايد ديد مسائلي كه اين طلبه‌هاي عدالت‌خواه بيان كرده‌اند با روالي منطقي بررسي خواهد شد _كه اميد است همين‌طور باشد_ و طلبه سيرجاني بر اساس عهدش اين اقدام را "شقّ‌القمر" مي‌نامد، يا باز هم روز از نو، روزي از نو...
به هر حال در سال‌روز صدور فرمان هشت‌ماده‌اي، شايد مهم‌ترين افراد براي اظهار نظر، آن‌ها هستند كه كمر همت بسته‌اند و وارد گود شده‌اند.

بي‌مقدمه آغاز مي‌كنم. آيا اقدامات شما در شأن يك روحاني بوده است؟
واقعاً خيلي عجيب است كه كار به جايي رسيده كه اين‌گونه سئوال مي‌شود. اولاً من فكر مي‌كنم هميشه روحانيت بايد در رأس اين‌گونه كارها باشد. امام(ره) هميشه در بيانات‌شان روحانيت متعهد را پرچم‌دار اين كارها مي‌دانستند. بزرگان ما هميشه روحانيت را پيش‌قدم در عدالت‌خواهي مي‌دانستند. البته من كه كوچك‌ترين عضو روحانيت هستم و طلبه محسوب مي‌شوم، اما احساس مي‌كنم روحانيت متعهد و مبارز بايد سردمدار عدالت‌خواهي باشد. خودِ حضرت امام(ره) و مقام معظم رهبري و علماي شيعه در طول تاريخ، پرچمدار عدالت‌خواهي بوده‌اند. از اين جهت سئوال‌تان چندان دقيق نيست.

    اما اين سئوال، سئوال شايعي است. بسياري از آقايان چنين كارهايي را در شأن روحانيت نمي‌دانند. در واقع اين يكي از مسائلي است كه به عنوان جرم شما معرفي شده است؛ "اقدام خلاف شئون روحانيت".
   اين را ديگر بايد از آن‌ها پرسيد كه چگونه فكر مي‌كنند. يك روحاني خواسته از مردم حمايت كند. من در سيرجان بوده‌ام و ديده‌ام كه در حق مردم ظلم مي‌شود. بايد از همان آقايان پرسيد كه چرا چنين حركتي را خلاف شأن روحانيون مي‌دانند. آن‌ها چه تعريفي از شأن روحانيت دارند كه بر اساس آن، اين عمل خلاف شأن است؟
   در ضمن گاهي‌وقت‌ها ما تنها به عكس‌العمل توجه مي‌كنيم و به اصل عمل توجهي نمي‌كنيم تا ببينيم چقدر غيرطبيعي بوده كه اقتضاي چنين عكس‌العملي را به اين صورت غيرطبيعي داشته است. در روان‌شناسي مي‌گويند واكنش غيرطبيعي در مقابل كار غيرطبيعي، طبيعي است. درست است كه يك روحاني در حالت طبيعي نبايد اين‌چنين از سيرجان تا تهران پياده‌روي كند. اما وقتي چنين ظلمي با حالتي غيرطبيعي اتفاق افتاده، طبيعي است كه شخصي مثل من پيدا شود و كاري غيرطبيعي انجام دهد كه البته اين كار در شرايط عادي "غيرطبيعي" است، نه در شرايط غيرعادي. البته اين نظر من است، اما از نظر آقاياني كه اين عمل را خلاف شأن دانسته‌اند، اين نظر درست نيست و بايد دليلش را از خودشان پرسيد.

آن‌ها مي‌گويند روحانيون بايد وعظ و ارشاد كنند و مردم بايد دست به اقدام بزنند. بنابراين نيازي به ورود شما در صحنه نيست. به خصوص شما نيز عنوان كرده بوديد كه مردم نبايد در راهپيمايي‌تان شركت كنند. از اين لحاظ است كه آقايان اقدام شما را خلاف شأن مي‌دانند. با اين اوصاف چرا شما چنين كاري را انجام داديد؟
اين قضايا خيلي روشن و واضح است و هيچ آدم عاقلي اين حرف‌ها را نمي‌گويد. اگر در اين ميان از قشر روحانيون نيز به بنده تذكري داده شده باشد، منظورشان اين بوده كه بايد مواظب باشيم و ناخواسته آب به آسياب دشمن نريزيم. آن‌ها كار بنده را تأييد كرده و آسيب‌ها را گوش‌زد مي‌كردند و نهايتاً توصيه‌هايي را به بنده ارائه دادند مبني بر اينكه بنده ناخواسته سخن‌گوي دشمن نشوم. چيزي كه خود من نيز بر آن تأكيد مي‌كنم اين است كه ناخواسته وارد فضايي نشويم كه به قول مقام معظم رهبري، پازل دشمن به دست ما تكميل شود؛ و اين تذكر خوبي است و من نيز قبول دارم.

آيا به نظر شما اين پازل به دست شما تكميل نمي‌شود؟
به نظر من نه.

    چرا؟
   در اينجا بحث اولويت پيش مي‌آيد. يك راهكار در اين قضيه اين است كه ما هيچ كاري انجام ندهيم تا دشمن نيز نتواند از كاري كه هرگز انجام نشده سوءاستفاده كند. اما راهكار ديگر اين است كه ما در مقابل ظلم اتفاق‌افتاده عكس‌العملي در جهت ريشه‌كن كردن و يا جلوگيري كردن از اين ظلم نشان بدهيم، حتي اگر دشمن سوءاستفاده كند. عقيده من اين است كه بايد راهكار دوم را انجام بدهيم، ولو اينكه تبعاتي نيز داشته باشد و دشمن از اين ماجرا سوءاستفاده كند كه البته طبيعي است.
   نکته ديگر اين است كه اگر دشمن از اين‌گونه ماجراها سوءاستفاده كند، در واقع از نفهمي دشمنان ما و از نفهمي آن کساني است که خوشحاليِ دشمنان را بزرگ مي‌کنند. امکان دارد دشمنان در کوتاه‌مدت از اين‌گونه فعاليت‌ها خوشحال شوند، چون هنگامي که اعتراضاتي از درون اتفاق بيفتد و صدايي مخالف از ديد آن‌ها بلند شود، خوشحال مي‌شوند. اما من اعتقاد دارم آن‌ها در بلندمدت از اين‌گونه کارها خشمگين خواهند شد، چون آن‌طور که ما فکر مي کنيم، اين کارها باعث جلوگيري و كاستن از ظلم در درون نظام و در بين بعضي از مسئولين شده و در نهايت باعث تقويت نظام و انقلاب خواهد شد. يعني اين كارها باعث خوشحالي دوستان انقلاب و خشم دشمنان انقلاب مي شود.

   يعني دشمنان از كار شما خوشحال نمي‌شوند؟
   چرا بايد خوشحال شوند؟ ما يک کار خيري انجام مي‌دهيم که باعث تقويت نظام مي‌شود، ولو ناچار به فرياد اعتراض نيز باشيم. من اين‌چنين كارهايي را به عمل جراحي يك غده سرطاني تشبيه مي‌کنم كه در ابتدا درد و مشکلات بسياري دارد، اما در نهايت باعث تقويت اين جسم مي‌شود. با اين اوصاف آيا ما به بهانه درد، حق داريم که اين عمل مفيد را ترک کنيم؟
   البته من تا جايي پيش مي‌روم كه احساس کنم رهبر معظم انقلاب کار بنده را درست مي‌دانند. اگر نه، هرجايي ايشان به هر نحوي دستور بدهند که ما اين راه را ادامه ندهيم، ما موظفيم اين کار را ترک کنيم. اما از آنجايي كه نظر رهبر معظم انقلاب در تمام قضايا به طور موردي مشخص نيست، اعتقاد من بر اين است که هر کس دل‌سوز نظام است بايد بر طبق تشخيص خودش و مشورت با ديگران، در هر زمينه‌اي کارهاي مفيد را انجام بدهد و کارهاي مضر را ترک و با آن مقابله کند.

   آيا اين كار به معناي حركت جلوتر از مقام معظم رهبري نيست؟
   همه بچه‌هاي حزب‌اللهي خبر دارند که رهبر معظم انقلاب در اين مسائل خيلي جلوتر از اين‌ها هستند که شما مي‌گوييد. مگر رهبر معظم انقلاب کم گفتند و فرياد زدند که بايد مطالبه عدالت‌خواهي شود؟ آقا اين كار را به خواص جامعه مانند روحانيون، استادان و دانشجويان واگذار کردند. به همين جهت به نظر من آقا منتظر هستند که عدالت‌خواهي و مطالبه عدالت، تبديل به يک خواست عمومي شود تا خودشان به ماجرا ورود کنند؛ حتي به طور مصداقي. با اين اوصاف من فکر مي‌کنم رهبر انقلاب خيلي جلوتر از ما در اين زمينه حرکت مي‌کنند و ما عقب هستيم. در ضمن من معتقد هستم که اگر قرار باشد ما جلوتر حرکت کنيم و بر فرض در اين ماجرا تند باشيم، رهبري راحت مي‌توانند جلوي ما را بگيرند. اگر تا به حال نيز از طرف ايشان نهي شده بوديم و مجدداً ادامه مي‌داديم، خطا بود.
   البته نبايد اين‌طور باشد که ما آن‌قدر احتياط بکنيم و کند حركت كنيم و از آن چيزي که رهبري مي‌خواهند عقب باشيم که ايشان هر چقدر تلاش بکنند نتوانند كم‌كاري ما را جبران كنند. ما بچه‌هاي حزب‌اللهي که ياران ايشان هستيم، آن‌قدر عقب هستيم و ضعيف كار مي‌كنيم كه آقا يا بايد خون دل بخورند يا به نحوي با ما هم‌راهي كنند. ما مانند كودكي هستيم كه نمي‌تواند درست راه برود و پدر و مادرش مجبورند دست او را گرفته و خودشان را با سرعت او تطبيق بدهند. اگر ما تند باشيم، آقا راحت مي‌توانند جلوي ما را بگيرند، اما آقا نمي‌توانند كُندي و بي‌حاليِ ما را جبران كنند و ما را مدام ترغيب كنند تا حركت كنيم. آقا مي‌دانند كه ما سربازانِ گوش‌به‌فرمان‌شان هستيم و اگر لازم باشد خودشان ما را متوقف مي‌كنند. من نيز در كار خودم اعلام مي‌كنم كه هر جايي كه آقا نظرشان بر اين است كه بنده كارم را متوقف كنم، حتما اين كار را خواهم كرد، إن‌شاءالله.

با تشكر.

منبع: هفته‏نامه "پنجره"/ شنبه 4 ارديبهشت 1389

بعداًنوشت: اين مطلب، بخشي از يك مصاحبه مفصل است با طلبه سيرجاني كه متأسفانه نه بنده تمام آن را آماده كرده بودم تا قابل چاپ باشد، و نه هفته‌نامه پنجره، جايي براي چاپ همه آن داشت. در واقع از طريق معرفي يكي از دوستان، يكي از اهالي پنجره با بنده تماس گرفت و دست آخر قرار شد بخشي از اين مصاحبه را به آن‏ها بدهم. اما اگر خدا بخواهد در آينده نزديك، متن كامل را منتشر خواهم ساخت، إن‏شاءالله. در ضمن، بنده را از نظراتتان محروم نفرماييد. ياعلي

صدا و سيما و آلزايمرِ مصلحتي‏اش

بنده — Sun, 04 Apr 2010 14:06:00 GMT

صدا و سيما و آلزايمرِ مصلحتي‌اش

بسياري از بچه‌هاي جبهه فرهنگي انقلاب اسلامي، بغض گلوي‌شان را مي‌گيرد وقتي مي‌بينند صدا و سيماي جمهوري اسلامي و بسياري از رسانه‌هاي ديگرِ آن، به هنگام انتخابات يا 13آبان يا موارد اين‌چنيني، عباس سليمي‌نمين را مي‌شناسد و براي برنامه‌هاي‌شان دعوت مي‌كنند، اما وقتي پاي دادگاه‌ها و شكايت‌هاي عبدالله جاسبي از او به ميان مي‌آيد، گويي نه شاهي آمده و نه شاهي رفته است. اما گويا كار از اين حرف‌ها گذشته. راهي نيست جز آن‌كه پرچم‌داران عدالت‌خواهي خار در چشم و استخوان در گلو پيش بروند و راهي را بگشايند تا شايد جماعتي پيدا شوند و اين راه را ادامه دهند؛ همان‌طور كه در جنگ نيز برخي از رزمندگان خود را بر روي سيم‌خاردار مي‌انداختند تا لشكر حق با عبور از روي بدن‌شان بتواند پيش برود، و البته با اين تفاوت كه لشكريان مي‌دانستند ارزش كار اين بسيجي‌هاي از جان‌گذشته را، اما امروز...

امسال 13 آبان براي كاري به دفترش رفته بودم. ظاهراً در چنين روزهايي روزنامه‌نگاران و خبرنگاران از در و ديوار دفترش مي‌بارند براي مصاحبه. آن روز هم صدا و سيما به آنجا آمده بود و همه چيز را براي فيلم‌برداري به‌هم ريخته بود و دست‌آخر هم بدون اينكه خم به ابرو بياورد دفترش را همان‌طور آشفته رها كرده و رفته بود. بگذريم...

ظاهراً صدا و سيما و بسياري از رسانه‌هاي ديگر ما، بالعكسِ سال‌مندان در 31ساله‌گي به آلزايمر دچار شده‌اند؛ البته آلزايمر مصلحتي. اين دوستان در مواقع لزوم «عباس سليمي‌نمين» را با تمام مشخّصات به‌ياد مي‌آورد و در دادگاه‌ها يا به عبارتي جولان‌گاه‌هاي شاكياني همچون عبدالله جاسبي، غلامحسين كرباسچي، مصطفي ميرسليم، عطاءالله مهاجراني، مصطفي واعظ طبسي، رجايي خراساني و... حتي نامش را نيز به‌خاطر ندارد. باز هم بگذريم...

حال ببينيم عباس سليمي‌نمين كيست؟ مهندس عباس سليمي‌نمين قبل از انقلاب در مشهد روزگار گذرانيد؛ آن هم پاي درس رهبر معظّم انقلاب؛ اما دهه سوم زندگي‌اش با آغاز تحصيل‌اش در رشته انفورماتيك شروع شد؛ البته در انگلستان. از سال 1353 به آن‌جا مي‌رود و در قالب عضو شوراي مركزي اتحاديه انجمن‌هاي اسلامي دانشجويان اروپا به فعاليت دانشجويي مي‌پردازد. اين فعاليت‌ها با شدّت و ضعف پيش مي‌رفته تا زمانِ پيروزي انقلاب كه در اين ايام به ايران مي‌آيد و تا سال 58 در دانشگاه کرمانشاه به کار مشغول مي‌شود. پس از چند سال كار در دانشگاه كرمان در سال 58 براي اخذ دكتري به محل تحصيلش باز مي‌گردد. اما پس از چندماه تحصيل هنگام تظاهرات در مقابل سفارت آمريكا در لندن به منظور حمايت از دانشجوياني كه لانه جاسوسي آمريكا در تهران را تسخير كرده بودند به همراه 68 دانشجوي ديگر دستگير مي‌شود كه پس از تحمل دو ماه زندان حكم به اخراجش از انگليس مي‌دهند. او حتي بعد از رفع حكم اخراج و درخواست انگلستان براي ادامه مقطع فوق‌ليسانس، مانند دوستانش قبول نمي‌كند و جنگ را اوجب مي‌بيند.

اين سال‌ها هم‌زمان بود با ورود سليمي‌نمين به دفتر سياسي سپاه و کار در مجلّه "رويدادِ". از همين‌جا بود كه او وارد عرصه روزنامه‌نگاري شد. "كيهان هوايي" اولين كار حرفه‌اي‌اش در اين عرصه بود كه البته براي انتقادات تند سليمي‌نمين در اين روزنامه، ظرفيتي در ميان مسئولان نبود. اما فريادهاي مكرّرِ سيبل‌هاي انتقاداتِ او نيز تأثيري در كار او نداشت و تقريباً هربار استنادات او، اجازه حكمي غير از تبرئه را در برابر اين فريادها نمي‌داد؛ كه معلوم نيست اين تبرئه هم از روي حقيقت‌خواهي بوده يا ناچاري.

در پايان سال 75 از كيهان هوايي هم بيرون آمد و مديرمسئولِ "تهران‌تايمز" شد كه بعد از چهار سال از آن هم كنار كشيد. 1380، سالِ خداحافظيِ سليمي‌نمين از عرصه حرفه‌اي مطبوعات بود و سالِ ورودي بي‌دغدغه و تمام‌وقت به حوزه تخصّصي و مطالعاتي‌اش؛ "تاريخ ايران". تأسيس مؤسّسه‌اي فرهنگي به نام "دفتر مطالعات و تدوين تاريخ ايران" و همچنين تدريس درس "انقلاب اسلامي" در دانشگاه هم بستري بود براي همين كار. «وراي نمودها و نمادها»، «"مرصاد" پاياني بر دو ادّعا»، «قتلگاه رکس»، «نگاهي به درون» و «پاسداشت حقيقت» از آثاري است كه توسط عباس سليمي‌نمين و مسعود رضايي(همكار سليمي‌نمين) در اين دفتر منتشر شده است. از ديگر آثار اين مؤسّسه مي‌توان به بولتن‌هاي نقد و بررسي كتاب‌هاي تاريخي اشاره كرد كه مجموعه‌بولتن‌هاي نقد خاطرات هاشمي‌رفسنجاني از آن جمله است. اما چه مي‌توان كرد كه رسانه‌ها معمولاً افراد را يك‌بُعدي مي‌بينند و از سليمي‌نمين هم تنها بُعد سياسي‌اش را مي‌بينند...

سليمي‌نمين اگرچه در اين سال‌ها رسماً از كار مطبوعاتي كنار كشيده است، اما در عمل رسالت روزنامه‌نگاري را بسيار مسئولانه‌تر از بسياري از روزنامه‌نگاران كنوني انجام مي‌دهد. نگاهي به سايت دفتر مطالعات و تدوين تاريخ ايران، به خوبي نشان‌دهنده اين ادعاست. مصاحبه‌هاي مختلف با رسانه‌ها، نوشتن يادداشت‌هاي مختلف و ارسال آن به رسانه‌ها و انتشار در سايت خودش، و حتي انتشار كتاب در بعضي از موارد همچون انتخابات رياست جمهوري اخير، نشان از تيزبيني او در مسائل كشور دارد.

اما آن‌چه عباس سليمي‌نمين با نام آن در ذهن بسياري از مردم جاي گرفته است، معضلي است به نام عبدالله جاسبي. نزديك به 30سال مي‌گذرد از تأسيس دانشگاه آزاد اسلامي و در اين سال‌ها عبدالله جاسبي همچنان در دفتر رياست اين دانشگاه پابرجاست. در اين سال‌ها شايد به ندرت بتوان گفت كسي از وضعيت اسف‌بار مديريت اين دانشگاه خبر نداشته باشد. بسياري از نخبگان سياسي و فرهنگي نيز اين مسئله را در محافل و رسانه‌هاي مختلف متذكر شده‌اند. اما در اين ميان، عباس سليمي‌نمين تنها فردي است كه بدون اينكه سمتي در راستاي پيگيري اين مسئله و يا نفعي در اين ماجرا داشته باشد، مجدّانه وارد معركه‌اي خطرناك با عبدالله جاسبي شده است؛ معركه‌اي كه از صدقه سر آن، بارها به دادگاه كشانده شده و حتي پسرش نيز به بهانه‌اي مضحك از دانشگاه اخراج شده است. در اين معركه بسياري از رسانه‌ها و به عبارت بهتر، اكثر رسانه‌ها يا اين موضوع را در بايكوت خبري خود قرار دادند و يا از آن برداشتي كاملاً سياسي كردند.

و امروز كسي خبر ندارد از اين‌كه عباس سليمي‌نمين چندي است در بازپرسي‌هايي حاضر مي‌شود كه به خاطر شكايت عزت‌الله دهقان نماينده كنوني مجلس و از رؤساي سابق سازمان بازنشستگي تشكيل شده است. اين شكايت مربوط مي‌شود به ماجراي چندهزارمتر زمين متعلق به بازنشسته‌ها كه دهقان در زمان رياستش در سازمان بازنشستگي به نحوي زيركانه آن را به نام دانشگاه آزاد به شخص عبدالله جاسبي واگذارد مي‌كند و اين‌گونه مي‌شود به نام دانشگاه آزاد و به كام عبدالله جاسبي. مدتي بعد از اين ماجرا بود كه عزت‌الله دهقان از دانشگاه آزاد دكترا مي‌گيرد و سليمي‌نمين معتقد است او اين دكترا را در برابر اعطاي زمين‌هاي بازنشسته‌ها دريافت كرده است. اين مسئله باعث شده دهقان از او شكايت كند. جالب آنكه او در اين شكايت مدعي شده اين مدرك را در برابر اعطاي رايگان آن زمين‌ها دريافت نكرده است. و اين به معناي تأييد واگذاري غيرقانوني آن زمين‌ها بوده؛ كما اينكه رئيس بعدي سازمان بازنشستگي نيز اين مسئله را تأييد كرده بود. حالا سئوال اينجاست كه اگر او مدركش را در برابر كار غيرقانوني‌اش دريافت نكرده، پس چه چيزي در برابر آن كار گرفته؟ آيا مي‌توان پذيرفت كه او مال مردم را به صورتي غيرقانوني به شخصي همچون جاسبي بدهد، آن هم در راه خدا؟

خلاصه اينكه سليمي‌نمين هنوز هم درگير دادگاه و شكايت است به خاطر عدالت‌خواهي. گويي در اين سال‌ها حاضر شدن در جلسات بازپرسي و دادگاه، به يك بخش ثابت از زندگي او تبديل شده است. و كيست كه از وضعيت امروز سليمي‌نمين خبر داشته باشد و نه براي او، كه براي هم‌راهي با او در راه انقلاب كاري كند؟

و سئوال اينجاست؛ كجا هستند رسانه‌هاي مدّعي آزادي بيان و رسانه‌هاي مدعي اصول‌گرايي؟ كجا هستند اين رسانه‌ها روزي كه سليمي‌نمين به خاطر نوشتن مقاله‌اي مطبوعاتي و آن هم به اتهامي نامفهوم، نه در دادگاه مطبوعات، كه به نحوي غيرقانوني در دادگاه عمومي محاكمه مي‌شود؟ كجا هستند رسانه‌هاي اصول‌گرا روزي كه او به خاطر عدالت‌خواهي در دادگاه جمهوري اسلامي محكوم مي‌شود؟ رسانه‌هاي اصول‌گرا كجا هستند تا ببينند دوستان مخالف‌شان براي يك روزنامه‌نگار دسته‌چندم چگونه سينه چاك مي‌كنند، اما خودشان براي كسي همچون سليمي‌نمين خم به ابرو نمي‌آورند؟ رسانه‌هاي اصلاح‌طلب و مدعي آزادي بيان، چرا در مقابل فريادهاي عدالت‌خواهاني همچون سليمي‌نمين و جهانشاهي و... ساكت مانده‌اند و آن‌ها را بايكوت مي‌كنند؟ مگر نه اين است كه آنان به زعم خود داعيه‌دار و پرچم‌دار آزادي بيان و نشر تمام افكار هستند؟ رسانه‌هاي اصلاح‌طلب كه به دنبال كوچك‌ترين اِشكال سياسي و اقتصادي و فرهنگي در اين دولت مي‌گردند، كجا هستند زماني كه رئيس دانشگاه آزاد اسلامي يعني همان كسي كه به وضوح بسياري از خلاف‌هايي همچون تهديد و ارعاب و زمين‌خواري و باج‌دهي و... را مرتكب شده، با كانديداي محبوب‌شان خوش‌وبش مي‌كند و براي او ستاد انتخاباتي تشكيل مي‌دهد، آن هم از پولي كه متعلّق به دانشجويان است؟ و آخر اينكه كجا هستند ياران حقيقي رهبر كه در اين ميان به دنبال كسي است كه حرفش را بفهمد و از صحبت‌هايش برداشت اشتباهِ سياسي نكند؟ كجا هستند كساني كه ياري كنند او را، تا او از سر غفلت ما مجبور نشود به صراحت بگويد "لابلاي حرف‌هاي ما گاهي نكات خوبي پيدا مي‌شود"؟ أين عمّار؟...

بازتاب رسانه‏اي اين يادداشت:
- سايت "تريبون مستضعفين"(منبع اصلي انتشار)
- سايت "عدالت‏خواهي"

نامه‏اي به طلبه سيرجاني

بنده — Sat, 27 Mar 2010 01:44:00 GMT

نامه‌اي به طلبه سيرجاني

بسمه‌تعالي

پيوست: ندارد

تاريخ: 3/1/1389

جناب حجت‌الإسلام‌والمسلمين عليرضا جهانشاهي
...........
سلام عليكم
در نامه‌هاي رسمي معمول است كه سمت مخاطبِ نامه را مي‌نويسند. نمي‌دانستم چه سمتي بياورم كه در شأن كار شما باشد؛ نبود و نگفتم. چند سال پيش از اين شايد هيچ‌گاه تصوّرش را هم نمي‌كرديد كه اولين اقدامات‌تان در جهت منويات رهبر معظم انقلاب، منجر به شكل‌گيري جرقّه‌اي شود كه از آتشِ برآمده از آن، ناخالصي‌هاي ناچسب نظام، از حقيقت ناب انقلاب اسلامي زدوده شود.
به ياد داريد زماني را كه بزرگان شهر، شما را به اسرائيل نسبت مي‌دادند؟ حالا اما يك سال گذشته است از تاريخي كه به دستور رهبر معظم انقلاب آزاد شديد و از طرف ايشان پيغامي دريافت كرديد.
گرچه تجربه نكرده‌ام، اما مي‌دانم سخت بود و سخت است و سخت خواهد بود شنيدن و تاب‌آوردن تهمت‌هايي كه مي‌‍زدند و مي‌زنند و خواهند زد. و باز گرچه تجربه نكرده‌ام، اما باز مي‌دانم سخت بود تحمل 10 ماه زندان ــ سه ماه در انفرادي و بقيه هم در جايي كه حتي شهرام جزايري هم به آنجا نرفت‌ــ. سخت بود كه به خاطر آرمان‌خواهي، ظلم‌هايي در حق شما شود كه اجازه گفتنش را نداديد و يك‌بار كه بخش كوچكي را گفته بودم، تذكر داديد. و سخت بود... اما همه‌اش گواراست به يك جمله رهبر: «شَكَرَ الله مَساعيكَ».
و البته ياد دارم كه شما نيز اين پيغام را بي‌جواب نگذاشتيد:

«سلام آقا
ديروز دوشنبه 7/2/1388 پيام شما توسط يكي از مسئولان محترم بيت معظم‌تان به بنده رسيد و امروز بعد از نماز حرف‌هاي دلم را همراه با اشك‌هاي چشمم كه بر اين كاغذ روانه شد، در جواب پيام مقدس‌تان تقديم محضر مبارك‌تان مي‌كنم:
آقا به خدا قسم ما فقط نگران و غصه‌خوار تنهايي و مظلوميت شماييم. ما فقط مي‌خواستيم و مي‌خواهيم حرف شما زمين نماند.
ترس ما از اين است كه تاريخ تكرار شود و شما هم همچون اجداد پاكتان بر اثر بي‌عرضگي ما ياران‌تان، در ميان گرگان روزگار تنها و غريب بمانيد.
آقا به خدا قسم ما عشق به اهل بيت(عليهم‌السلام) را امروز در عشق به شما مي‌بينيم. ارادت‌مان به آقا اميرالمؤمنين و امام حسن و امام حسين و همه فرزندان پاك‌شان را در عشق به شما خلاصه كرده‌ايم. غم دوري و جدايي از امام زمان‌مان را تنها با نگاه به چهره ملكوتي شما تسكين مي‌بخشيم.
آقا دل ما هم پر از غصه است. در كنار طعنه‌هاي دشمنان، دوستانِ نادان نيز ما را متهم به "ضدّ ولايت فقيه" مي‌كنند و ما فقط دل‌خوشي‌مان به اين است كه ذره‌اي از بار غم و غصه شما را بر دوش بكشيم. همه اين حرف‌ها و طعنه‌ها را به جان و دل مي‌خريم تا شايد اندكي از غصه‌هاي دل پُردرد شما كم‌تر شود.

من و دل گر فدا شويم چه باك غرض اندر ميان سلامت اوست

آقا از وقتي شنيده‌ام كه شما شخصاً وارد اين ماجرا شده‌ايد به خدا قسم شرمنده‌ايم. ما مي‌خواستيم باري از دوش شما برداريم نه اينكه بر زحمت شما بيفزاييم. اما خوشحاليم كه اين امر فرصتي شد تا مدال افتخاري باشد كه نه از دستان شما بلكه از لبان مبارك‌تان صادر شده است و آن اين است كه به اين كوچك‌ترين سربازتان فرموده‌ايد: "شَكَرَ الله مَساعيكَ". ما با كمال افتخار و با جان و دل آن را مي‌پذيريم و به همه با صداي بلند اعلام مي‌كنيم كه بزرگ‌ترين پاداش خود را دريافت كرده و به بالاترين هدف‌مان رسيده‌ايم و آن لبخند رضايتي است كه از لابلاي اين پيام دل‌نشين، از مولاي عزيز خود ديده‌ايم.
آري ما عاشقاني هستيم كه هيچ مزدي براي ما بهتر از رضايت شما نيست. اميدواريم از ما راضي باشيد و دعا كنيد سربازي خوب، فهميده و شجاع باشيم. إن‌شاءالله... .»

اوايل اعتراض‌تان به مسائل خُرد بود. يادتان هست؟ آن روزها امام جماعت مسجد امام حسن(عليه‌السلام)‌ در سيرجان بوديد و با بچه‌هاي مسجد، "مجمع جوانان مسجدي" را راه انداخته بوديد. آنجا در كنار فعاليت‌هاي مذهبي، امر به معروف مي‌كرديد و نهي از منكر. كارهايي كه آن زمان مي‌كرديد اگرچه خُرد بود، اما همان‌ها هم آن‌قدر كه شنيده‌ام بديع بود و زمين‌مانده. همه بارها ديده‌ايم تبليغات مذهبي را كه در كنار تبليغات اسنك و ايستك و بيستاك نصب مي‌شود. اما كجاست آن كسي كه رگ غيرتش متورّم شود و خونش جوشان، تا كاري كند عليه اين تقدّس‌زداييِ خاموش. از اين خوش‌غيرتان اگر نگويم نديده‌ام، بي‌راه نگفته‌ام اگر بگويم به قاعده انگشتان دستم هم نديده‌ام. و يكي از همان انگشتان دست شماييد. هنوز هم تابلوي بزرگ شما در سيرجان فعّال است؛ تابلويي كه براي خريدش 16ميليون تومان قرض كرديد و شايد خودتان هم متوجه نشديد خدا از كدام درِ رحمتش رساند تا تبليغات مذهبي، جايگاه ويژه‌اي بيابند.
اما فكر مي‌كنم سال 1383 بود كه تأكيدات رهبر فرزانه‌مان را بر مطالبه عدالت و پاسخ‌خواهي از مسئولان، مهم‌تر يافتيد و زندگي‌تان وارد مرحله جديدي شد. در اين مرحله بايد به مسائل بزرگ و مطالبه از مسئولان مي‌پرداختيد، و آن روز در سيرجان چه مسئله‌اي مهم‌تر از زمين‌خواري‌هايي بود كه امام جمعه شهر در وصفش گفته بود "حتي كلاغ‌هاي آسمان هم از زمين‌خواري‌هاي سيرجان خبر دارند" و برنامه 20:30 هم آن را "بزرگ‌ترين زمين‌خواري كشور" ناميده بود؟
نمي‌دانم، اما شايد تا آن روز با تمام وجود حس نكرده بوديد سختي‌هاي تبعيت از رهبر را. و شايد وقتي وارد كارزار شديد، تازه فاصله حقيقيِ حرف تا عمل را درك كرديد. شايد در كنار شما نيز امثال بنده بسيار بودند كه حرف بسيار مي‌زدند و در عمل... و در اين ميدان نمي‌دانم جز شما و آن جانباز شيميايي كه به لطف اداره اطلاعات سيرجان خوش داشته شد حُرمتش، چه كسي سينه‌چاك عدالت‌خواهي بود. شايد بسياري بودند كه حتي براي زمينِ خودشان هم حاضر نبودند مبارزه كنند. دست‌مريزاد به شما كه حتي به اندازه يك متر زمين هم در اين ماجرا نصيبتان نمي‌شد، اما سينه سپر كرديد تا پرچم عدالت‌خواهان و ولايت‌مداران زمين نماند.
اين‌ها را نمي‌گويم تا هندوانه‌هاي فصل را نوبر كنم و به دست شما بسپارم. مي‌گويم تا به نوبه خود تا حدي به وظيفه‌ام در برابر اقدام شما عمل كنم؛ باشد كه إن‌شاءالله سكوت بسياري از دوستان ديگر نيز بشكند. اگرچه سيدحسن حسيني ــ خدايش بيامرزدــ وصف حال برخي از دوستان را گفته است:

گرچه ناآگاه خنجر مي زنند دوستان هم گاه خنجر مي‌زنند

جريان عدالت‌خواهي چند پرچم‌دار از قشرهاي مختلف مي‌خواست تا وارد مرحله جديدي شود؛ و شما پرچم‌دار طلّاب شديد و امروز ديگر تنها نيستيد. حالا همه خوشحالند از اينكه دوستاني همچون خودتان يافته‌ايد تا سكوت مرگ‌بار و محافظه‌كارانه‌اي را كه آرزوي ديرينه كفّار و منافقان است بشكنيد و صداي اسلام انقلابي و اسلام ناب محمدي را به پيرزنان و پيرمرداني كه هنوز نور اميدي در دل دارند و كودكاني كه آينده انتظارشان را مي‌كشد برسانيد؛ دوستاني همچون حجت‌الإسلام‌والمسلمين روح‌الله بجاني(طلبه تبريزي) و حجت‌الإسلام‌والمسلمين موسي عليزاده(طلبه كليبري) كه إن‌شاءالله هر روز بيش‌تر شوند.
و حالا آخرين اقدام شما و دوستان جديدتان ــ كه تا به حال كسي از حال‌شان خبر نداشت‌ــ، مراجعه به مجلس شوراي اسلامي بود؛ همان‌جا كه بايد خانه ملت باشد. اما اين اقدام را زماني ترتيب داديد كه آشوب‌هاي بعد از انتخابات رياست‌جمهوري گذشته بود و ديگر مطمئن بوديد كه حتي قطره‌آبي هم به آسياب دشمنان نخواهيد ريخت.
اولين مراجعه‌تان براي تحويل نامه‌هايي بود كه شما و طلبه تبريزي نوشته بوديد. نامه‌ها را نوشته بوديد تا نمايندگان بفهمند كه پشت پرده زمين‌خواري‌هاي سيرجان و مبارزه ظاهريِ قوه قضاييه با آن چه مي‌گذرد، و نوشته بوديد تا بفهمند در تبريز مي‌توان محاربه با نظام كرد و تجاوز به عنف، و در عين حال در دادگاه‌ها تبرئه شد و پست مديريتي هم گرفت. و البته آن روز طلبه كليبري نامه‌اي ننوشته بود تا بگويد چگونه براي شهادت دروغ عليه يك قاضي كه نمي‌خواهد خطا كند، وام‌هاي 100ميليوني مي‌دهند، و بگويد چگونه مي‌شود با اوباش شهر باشيم و قدرت‌مند شويم و درهر دوره‌اي به رنگ يك حزب درآمده و به رياست كميسيون مجلس شوراي اسلامي هم برسيم.
آن روز اگرچه نامه‌هايتان را به تعداد نمايندگان مجلس تكثير كرده و به دفاتر همه آنان تحويل داديد و اگرچه خطاب نامه‌ها رو به تمام نمايندگان مجلس شوراي اسلامي بود، اما كم نبودند مسئول دفترهاي نمايندگاني كه در جواب بگويند "به ما مربوط نمي‌شود". و باز هم اگرچه برخي اين‌گونه مي‌گفتند، اما به احترام نمايندگان مجلس، اجازه نداديد اين نامه رسانه‌اي شود تا مطمئن شويد به دست همه‌شان رسيده است. شما احترام چند نماينده مجلس را اين‌گونه حفظ كرديد، اما بودند كساني كه به بالاترين شخص مملكت نامه‌اي بدون سلام نوشتند و قبل از رساندن به دست مخاطب، نامه را به دست رسانه‌ها سپردند. بگذريم...
هفته بعد هم كه يادتان هست؟ آن‌روز يعني دقيقاً يك هفته بعد، براي بار دوم مراجعه كرديد؛ دوشنبه 12بهمن 1388. اين‌بار اما قرار شده بود جلسه‌اي داشته باشيد با كميسيون اصل 90 مجلس شوراي اسلامي؛ جلسه‌اي كه تصوّر نمي‌كردم ميزبان‌هايش تنها دو نفر باشند. تقريباً ساعتي منتظر شديد تا حسين فدايي نماينده تهران آمد و كمي بعد هم دكترمحمدحسين فرهنگي نماينده تبريز. اگرچه فدايي آمده بود براي جلسه‌اي 10دقيقه‌اي و نهايتاً يك ساعت ماند براي درد دل‌هاي چندين‌ساله‌تان، اما در همان يك‌ساعت هم ناگفته‌هاي فراواني را باز كرديد. گفتيد "مي‌خواهم كاري كنم كه آن‌هايي كه مي‌خواهند بسيجي‌ها خفه‌خان بگيرند، پشيمان بشوند". يادتان هست؟ باز هم معرفت شما، اگر نه سال‌هاست كه حتي از ياد بعضي بسيجي‌ها هم رفته است عدالت‌خواهي و مطالبه‌گري، چه رسد به بقيه. و سال‌هاست كه وقتي يك "بسيجي" فرياد مي‌زند و از بي‌عدالتي مي‌نالد به خاطر حرف رهبرش، حتي ذهن بسياري از دوستانش هم قابليت تحليل ندارد، و مي‌پرسند "مگر مي‌شود بسيجي هم اعتراض بكند؟ و مگر بسيج، محملي نيست براي گرفتن سهميه كنكور و كسري خدمت و تسهيلات كاري؟"

مخلص كلام؛
«رياست محترم جمهوري جناب آقاي دکتر محمود احمدي‌نژاد؛ "اگر در جايي بي‌عدالتي ديديد آن‌چنان فرياد بزنيد که صدايتان به منِ احمدي‌نژاد در تهران برسد". اما فرياد ما به خارج از کشور رسيد و بعد از دو مرحله زندان توسط مدافعان و حاميان دزدانِ بيت‌المال، هنوز نمي‌دانيم اين فرياد پرهزينه به احمدي‌نژاد رسيده است يا خير؟!» اين متن را شما روي نامه‌اي نوشته بوديد كه به حجت‌الإسلام‌والمسلمين ميرتاج‌الديني(معاون پارلماني رئيس‌جمهوري) داديد؛ همان روزي كه با كميسيون اصل 90 جلسه داشتيد، بعد از نماز. حاجي، چه اهميتي دارد احمدي‌نژاد بفهمد يا نه -‌كه البته اگر بفهمد و كاري هم بكند خوشحال مي‌شويم‌-، اما فرياد شما به گوش بسياري از مردم رسيد و خواهد رسيد. فريادتان نسيم تازه‌اي را روانه جريان عدالت‌خواهي انقلاب كرده است، و مهم‌تر از همه فريادتان به گوش رهبر فرزانه‌مان رسيده و پاسخ اين پير فرزانه حجّتي است بر ما.
برادرم بگذاريد فريادتان هر موقع به صلاح بود به گوش دولت برسد و هر موقع هم كه نبود نرسد. بگذاريد بحث انتخابات كه مي‌رسد از رسانه دولتي با شما تماس بگيرند و مصاحبه كنند تا همه بدانند كه نظر طلبه سيرجاني نيز روي احمدي‌نژاد است، و چند ماه بعد دوباره طلبه سيرجاني به فراموشي سپرده شود. و بگذاريد برخي هم در اين ميان رفيق قافله باشند و شريك دزد. اين نيز بگذرد و اين‌ها همه نيز... مهم همان هدفي است كه در راهش بايد قرباني داد. و قرباني اين راه گوسفند نيست؛ كه يا جان است يا آبرو...

و السلام علي عباد الله الصالحين
كوچك‏ترين دانشجوي خط امام(ره)

بازتاب رسانه‌اي اين مطلب:
- سايت "تريبون مستضعفين"(منبع اصلي انتشار)
- سايت "عدالت‏خواهي"
- "خط شكنان عدالت"

اين يعني كار خودجوش

بنده — Fri, 19 Feb 2010 00:04:00 GMT

اين يعني كار خودجوش

اين يادداشتي قديمي است. مربوط مي‏شود به سال نوآوري و شكوفايي. در اين ويرانه گذاردم تا از نظر دوستان مطلع شوم. تأخير بنده را نيز ببخشيد.

ايجاد تحول و نوآوري در هر صنف و دسته‌اي، اميدبخش است و قابل‌ستايش. اما آيا مشکل ما در عرصه‌هاي گوناگون با نوآوري صرف به پايان مي‌رسد؟ شايد بتوان با ايجاد تحولاتي نوين، بوروکراسي آزاردهنده‌اي را که در سازمانهاي مختلف، گريبان‌گير مردم است به تاريخ سپرد. ولي به راستي همه مسأله همين است؟

تا به حال شايد بارهاوبارها تلاشهاي فراواني شده تا با ايجاد ساختارهايي جديد، نظمي‌خلل‌ناپذير به وضعيت كشور داده شود، حال با شدت و ضعفهاي گوناگون، اهداف متفاوت و نيّتهايي متضاد. اما چرا تلاشهاي بسياري از افراد مخلص هم به نقطه مطلوبي نرسيده، در حالي كه در بسياري از كشورهاي اروپايي با وجود اهداف مادي، نتايجي حاصل مي شود كه تا اين حد مورد پسند عقل سطحي است؟

طرح چنين مباحثي بي‌مناسبت با سال نوآوري‌و‌شكوفايي نيست. رهبر معظم انقلاب امسال را سال نوآوري‌و‌شكوفايي ناميدند، و چطور ممكن است منظور ايشان از طرح اين مفهوم، ايجاد تحول در ساختارهاي اداري و مانند آن باشد؟ اما امسال رو به اتمام است و بد نيست نگاهي بيندازيم به سالي كه گذشت...

آنچه امروز نياز جامعه ماست، نوآوري در تفكر و روش اشاعه آن است، نه ساختار. نوآوري در انگيزه است، نه نظام اداري. طرح مقايسه‌اي ميان وضعيت فرهنگي امور قبل و بعد از انقلاب اين مسأله را روشن‌تر بيان مي‌كند.

نگاهي كلّي به تاريخ مبارزات قبل از انقلاب به خصوص در چند سال پاياني رژيم پهلوي تا پايان دفاع مقدس، حرفهاي بسياري با خود دارد. در زمان حاكميت محمدرضا پهلوي به رغم اختناق شديد سياسي و وضعيت اسف‌بار فرهنگي كشور، نيروهاي انقلابي انسجام بسيار خوبي داشتند كه با وجود وضع كنوني، رويايي دست‌نايافتني به نظر مي رسد. چه چيزي در مبارزان آن زمان وجود داشت كه به رغم كمبود شديد امكانات و امنيت، دستاوردهايي به اين بزرگي داشتند؟

بياييد فرض كنيم در يك سازماني كه 7000 نفر كارمند دارد، فردي به رياست برگزيده مي شود كه صفات بسيار خوبي دارد. او فردي مؤمن، مخلص و متواضع و همراه با هوش، سواد و تجربه‌اي بسيار بالا در حيطه كاري خود بوده و داراي انگيزه و ذوق سرشاري است؛ و مگر چنين پستي چه نياز مهم ديگري دارد كه او با خود ندارد؟ اما سئوال اين است كه آيا او با اين همه خصوصيات مطلوب و كمياب، قادر به اداره اين سازمان هست؟ شايد اين سئوال در نگاه اول ابلهانه به نظر بيايد، اما بد نيست دليل ايجاد چنين پرسشي را هم بخوانيد.

يك رئيس خوب در نهايت مي‌تواند در حد توان و اختيارش قوانيني براي ايجاد ساختارهايي نوين و كارآمد در جهت بهبود وضع موجود تصويب كرده و قانونهاي مناسب و فراموش شده قبل را نيز مجدداً ابلاغ كند. اما طبيعي است كه او در جايگاهي قرار ندارد كه به اجراي قوانين بپردازد و اين وظيفه بدنه آن سازمان است. قشر بسيار مهم ديگري كه در اجراي قانون تأثير شگرفي داشته و بعضاً از اين نكته غافلند، مردم هستند. چرا كه اگر همه مردم به مطالبه صحيح حقوق مشروع خود بپردازند، هيچ فرد يا نهادي به راحتي اجازه پايمال كردن حقوق آنان را به خود نمي‌دهد. با تمام اين توصيفات به نظر نمي رسد كه با تصويب قوانين صحيح و ايجاد ساختارهاي كارآمد و حتي مطالبه‌گري مردم از سازمانها و نهادهاي مختلف، از مشكل اصلي رهايي يابيم. شايد به اين خاطر كه اگر تمامي نكات ضروري مذكور نيز تحقق يابد، ما در بهترين حالت بعد از چندين دهه تلاش متوالي كشوري همانند مالزي يا چيزي پايين تر از آن مي‌شويم.

حال فرض بفرماييد كشوري شبيه مالزي شده‌ايم. همه كارمندان به موقع مي‌آيند، سر وقت كار خود را انجام مي دهند، هيچ‌كس در كشور از چراغ قرمز عبور نمي كند و … . خيلي خوب است، مگر نه؟ اما آيا از اين كشور جديد، انقلاب اسلامي بيرون مي‌آيد؟ آيا اين كشور مي‌تواند در عمليات والفجر هشتي پيروز شود كه هنوز هيچ استراتژي نظامي معقولي نتوانسته آن را توجيه كند؟ در يك كلام آيا در ساختار اين كشور، بسيجيان ازجان‌گذشته روح الله به بار مي‌آيند؟

مشكل اينجاست كه دغدغه مردم دهه پنجاه و شصت با دغدغه امروز بسياري از ما خيلي متفاوت است. دغدغه نان، خواسته و ناخواسته انسان را از بسياري مسائل مهمتر غافل مي‌كند. حرف بر سر اين نيست كه انسان از دنياي خود غافل شود كه اين خود مذموم است و تأمين معاش خانواده ثوابي است بزرگ. اما دغدغه دنيا داشتن يعني شب و روز، فكر و تلاش براي آن و غفلت از بسياري مسائل ديگر و مهمتر. لازمه اين بحث طرح مختصر دو نكته است:

اول آنكه در حديثي از يكي از معصومين (عليهم السلام) آمده است كه اگر فقر از دري وارد شود، ايمان از در ديگر خارج مي‌شود. شكّي در اين نيست كه فقر مادي، انسان را در مذيقه قرار داده و امكان غفلت از خدا را زياد مي كند و اين نكته بايد مورد توجه هر حكومتي قرار گيرد تا تلاش مضاعفي براي ايجاد شرايط مناسب اقتصادي داشته باشد. نگاهي به احكام ديني نيز اين مسأله را تأييد مي كند. به عنوان مثال مجازات فردي كه به خاطر فقر دزدي كرده، با فردي كه از سر فراغت اين گناه را مرتكب شده متفاوت است.

دومين نكته در ارتباط با نكته قبل است. با وجود اين توضيحات باز جاي سئوالي باقي است و آن اينكه اگر فردي دچار بحران مادي شد، اجازه اين را دارد كه كفر بورزد؟ اينجا بحث از بايدها و نبايدهاست، نه از آنچه تحقّق مي يابد. شايد مجازات كسي كه به خاطر فقر مرتكب گناهي شده از ديگر گناهكاران كمتر باشد. اما به هر حال او مرتكب گناه شده و در دين نيز براي او حدّ شرعي معين شده است.

مخاطب‌شناسي هر سخن اهميت بسياري دارد و به نظر مي رسد مخاطب نكته اول كساني باشند كه در وضعيت اقتصادي و معيشتي مردم، دست‌اندركارند. حال از دولت گرفته تا مجلس و قوه قضاييه و حتي تجار و بازاريان بانفوذ.

نتيجه اينكه فقر مي تواند ايمان را سست كند، اما هيچ فقيري حق كفر ورزيدن ندارد. اگرچه ممكن است در بعضي گناهان مجازات كمتري داشته باشد و البته از اين نيز نبايد غفلت شود كه ثواب كارهاي فقرا نيز قابل مقايسه با اغنيا نيست و بسيار برتر است. چه بسيار مؤمناني كه در اوج فقر نه بي‌ايمان كه مؤمن‌تر شده اند. فردوسي شاعري با ثروتي بسيار بود كه ثروتش هر روز كمتر مي شد و ايمانش بيشتر. در آخر هم شاهنامه‌اي را پديد آورد كه بعد از گذشت قرنها هنوز هم اثربخش است و مايه افتخار. مهمتر از آن در عصر حاضر است كه جواناني كه عمده آنان وضعيت مالي مطلوبي نداشتند، انقلابي را پيش بردند كه تاريخ ايران را دگرگون كرده و به گونه‌اي ديگر رقم زد.

شايد بتوان همه حرف اين نوشتار را در عبارتي مختصر آورد كه البته عمل به آن زحمتي مفصّل مي‌طلبد: «مشكل ما ساختار نيست؛ مشكل ما دغدغه دين‌داشتن است و انگيزه و اراده‌اي پولادين براي تلاش در جهت اين دغدغه».

در نگاه اول شايد چنين ابهامي در مورد وضعيت فرهنگي كشور به نظر برسد كه چرا امروز با وجود اين همه امكانات، آن‌طور كه شايسته است، پيشرفتي ملاحظه نمي شود؟ مشكل از همان دغدغه دين است كه گفته شد. همان طور كه دغدغه نان، خيلي از مسائل را به حاشيه رانده و جزء بي‌اهميت‌ترين اولويتها قرار مي‌دهد، دغدغه دين نيز بسياري از مشكلات را در سايه دين به نحوي حل و فصل كرده و با با سختيهاي آن كنار مي آيد. به عنوان مثال در گير و دار درگيريهاي انقلاب، نيروهاي انقلابي نه امكانات و پول كافي براي يك رسانه مطلوب داشتند و نه مجوّز آن را. اما با استفاده از ارتباطات سنتي شامل نوار و اعلاميه و …، بهترين و پربركت‌ترين بهره را گرفتند و اين يعني «كار خودجوش».

اين مطلب قبلاً در شبكه ايران منتشر شده.

فدايي: ما هم حاضر هستيم پياده‏روي كنيم و زندان برويم

بنده — Thu, 04 Feb 2010 09:58:00 GMT

فدايي: ما هم حاضر هستيم پياده‌روي كنيم و زندان برويم

ديروز اولين جلسه رسمي طلبه‌هاي عدالت‌خواه در كميسيون اصل 90 مجلس شوراي اسلامي با حضور حسين فدايي(نماينده مردم تهران) و محمدحسين فرهنگي(نماينده مردم تبريز) برگزار شد.

مرحمت نموده و حجم زياد مطلب را تحمل كنيد. بيش از اين نمي‏توانستم خلاصه كنم.

هفته قبل كه طلبه سيرجاني، طلبه تبريزي و طلبه كليبري براي اعلام مفاسد اقتصادي شهرهاي خودشان به خانه ملت آمده بودند، نامه‌اي را خطاب به تمام نمايندگان مجلس شوراي اسلامي با خود آورده بودند و با مراجعه به دفتر نمايندگان كه به خاطر جلسه اكثراً خالي از نمايندگان بود، نامه‌ها را تحويل دادند؛ اگرچه اين كار شايد بيش‌تر به يك اطلاع‌رساني شبيه بود تا پيگيري قضايي. چرا كه برخي از مسئولين دفتر نمايندگان مي‌گفتند اين نامه به كميسيون اين نماينده يا شهر او مربوط نيست يا اينكه اصلاً به نام او نوشته نشده است و... به هر حال اين كار انجام شد تا نمايندگان تا حدي بيش از قبل در جريان اين ماجرا قرار بگيرند.

اين‌بار اما قضيه به نحو ديگري پيش رفت. طلبه‌هاي عدالت‌خواه به همراه چند تن از فعّالان تشكل‌هاي دانشجويي همچون بسيج دانشجويي دانشگاه علامه طباطبايي(ره) و جنبش عدالت‌خواه دانشجويي، و طلّاب و دانشجوياني از حوزه علميه قم، دانشگاه علم‌‌وصنعت و دانشگاه قم و دانشگاه علامه طباطبايي(ره)، قراري گذاشته بودند با كميسيون اصل 90 مجلس شوراي اسلامي كه البته از ميان اعضاي اين كميسيون، قرعه فقط به نام حسين فدايي و محمدحسين فرهنگي افتاد.

قرار بود جلسه ساعت 11 صبح باشد كه البته قريب ساعت 12 ظهر با حضور حسين فدايي و بعد از دقايقي هم با اضافه‌شدن محمدحسين فرهنگي ادامه پيدا كرد.

من با 10دقيقه مشكل خانه‌ام را هم نمي‌توانم حل كنم

طلبه سيرجاني آغازگر بحث بود. آمده بود تا حرف‌هايي را بگويد كه چندين سال است گوش شنوايي براي آن پيدا نشده بود. اما تصوّر فدايي چيز ديگري بود؛ چون در پايان جلسه گفت آمده بود براي جلسه‌اي 10دقيقه‌اي و تصوّر نمي‌كرد اين جلسه حدود 45 دقيقه طول بكشد و تازه باز هم فرصت بيش‌تري لازم باشد كه امكانش نيز نبود. حجت‌الإسلام‌والسلمين عليرضا جهانشاهي هم اين حرف را بي‌پاسخ نگذاشت و گفت با 10دقيقه مشكلي حل نمي‌شود و البته فدايي هم اين‌گونه تأييد كرد: "من با 10دقيقه مشكل خانه‌ام را هم نمي‌توانم حل كنم".

همان‌طلبه‌اي كه برايش مسئله اخلاقي درست كردند؟

حجت‌الإسلام‌والمسلمين جهانشاهي ابتدا خودش را معرفي كرد تا فدايي او را بشناسد. وقتي چند كلمه درباره خودش گفت، فدايي پرسيد: "همان‌طلبه‌اي كه برايش مسئله اخلاقي درست كردند؟" با خودم خاطرات طلبه سيرجاني را به ياد مي‌آورم. مثلاً اينكه يكي از مسئولين به مردم گفته بود اين طلبه با سازمان‌هاي جاسوسي اسرائيل در ارتباط است. يا در زندان او را يك مريض رواني تلقّي مي‌كردند و برايش روان‌پزشك مي‌آوردند، يا اينكه گفته بودند او مشكل اخلاقي دارد يا... و باز به ياد مي‌آورم كه رهبر فرزانه انقلاب به او گفتند: «شَكَرَ الله مَساعيكَ».

سيرجان؛ بهشت زمين‌خواران

طلبه سيرجاني شروع به بيان ماجرا كرد؛ ماجرايي كه برنامه "20:30" درباره‌اش گفته بود: "سيرجان؛ بهشت زمين‌خواران". 2500هكتار زمين‌خواري، فقط اعلامي رسمي از زمين‌خواري‌هاي سيرجان است كه طلبه سيرجاني مي‌گويد بيش از 2500 هكتار يا همان 25ميليون متر مربّع است. يكي 100هكتار خورده، يكي 50هكتار، يكي... و در اين ميان چند سال پيش سر و صدايي به راه افتاد در صدا و سيماي كرمان و ديگر رسانه‌هاي آن‌جا كه همه از اعلام رسمي سخنگوي وقت قوّه قضاييه برآمده بود، كه با زمين‌خواران سيرجان برخورد شده است.

آن‌زمان چهار نفر به دادگاه كشيده شدند. متّهم رديف اول، خانمي بود كه كارشناس حقوقي اداره مسكن و شهرسازي سيرجان بوده و به خاطر خوش‌خدمتي به رئيسش، 350متر زمين نامرغوب مي‌گيرد و دادگاه او را محكوم به 10سال حبس، 40ميليون تومان جريمه نقدي و انفصال دائم از مشاغل دولتي مي‌كند. متهمان بعدي هم كه زمين‌هايي با همين موقعيت به خاطر خوش‌خدمتي مي‌گيرند به ترتيب محكوم به حدود هشت سال حبس، شش سال حبس، و يك سال حبس مي‌شوند. نهايتاً برخورد با كم‌تر از 2000متر زمين‌خواري، پرونده 25ميليون متر مربع زمين‌خواري را ظاهراً براي قوّه قضاييه مختومه مي‌كند.

مرگ مشكوك رئيس اداره مسكن و شهرسازي سيرجان

اما مسئله طلبه سيرجاني اين بود كه علي‌القاعده رئيس اين اداره كه اين زمين‌ها را به كارمندانش داده نيز بايد محاكمه مي‌شد. اما او نه تنها محاكمه نمي‌شود، كه حتي به عنوان يك فرد مطّلع هم به دادگاه احضار نمي‌شود و جالب آنكه بعد از حدود 45روز از اولين مرحله اين دادگاه، دار فاني را وداع مي‌گويد؛ وداعي كه از نظر طلبه سيرجاني بسيار مشكوك است. اين ماجرا براي اين طلبه مشكوك است؛ ماجرايي كه طيّ آن، رئيس اين اداره 20 قطعه زمين را به دل‌خواه تقسيم مي‌كند. 10 قطعه زمين 250متري مرغوب را به مسئوليني همچون بعضي از قاضيان مي‌دهد و 10قطعه زمين 350متريِ نسبتاً نامرغوب را هم به كارمندان جزء مي‌دهد. و همين كارمندان جزء به عنوان زمين‌خوار در رسانه‌ها معرفي مي‌شوند و دست بر قضا، 45 روز بعد جناب رئيس "اگر بار گران بوديم..." مي‌خواند و ماجرا را همچنان مبهم باقي مي‌گذارد.

مي‌‌خواهيم كاري كنيم كه آقاياني كه مي‌خواهند بسيجي‌ها خفه‌خان بگيرند، پشيمان بشوند

طلبه سيرجاني ماجرا را همين‌طور با حرارت بيان كرد و قسم خورد كه "من هيچ نفعي در اين پرونده ندارم و تا به حال يك متر زمين هم نداشته‌ام و دنبال اين هم نيستم كه داشته باشم. بحث من دادخواهي است". سئوالش اين بود كه وقتي رهبر انقلاب گفته‌اند «وجود فساد، مردم را نااميد نمي‌كند، بلكه عدم برخورد با فساد است كه مردم را نااميد مي‌كند»، چرا با مفسدين برخورد نكرده و به جاي آن با عدالت‌خواهان برخورد مي‌كنند؟ و خواسته‌اش اين بود: "ان‌شاءالله مي‌خواهيم كاري كنيم كه آقاياني كه مي‌خواهند بچه‌هاي بسيجي خفه‌خان بگيرند، پشيمان بشوند".

دوزاري‌مان افتاد

حجت‌الإسلام‌والمسلمين جهانشاهي توضيحات زيادي داشت بدهد و اين بعد از چندين سال عدالت‌خواهي و 10 ماه حبس، طبيعي است. اما از سويي وقت نماز بود و از سوي ديگر حسين فدايي فرصت بيش‌تري نداشت. فدايي بعد از شنيدن بخشي از درد دل‌هاي طلبه سيرجاني گفت "دوزاري‌مان افتاد". قرار شد اين طلبه 2نامه به كميسيون اصل 90 بنويسد؛ يكي در رابطه با زمين‌خواري و ديگري در رابطه با نحوه برخورد دادگاه ويژه روحانيت. فدايي بعد از آن هم حرف‌هاي طلبه تبريزي و طلبه كليبري را شنيد و دست آخر قرار شد آن‌ها هم شكايت خود را به صورتي روشن و مشخص بنويسند و به دبيرخانه كميسيون بدهند.

فدايي: ما هم حاضر هستيم پياده‌روي كنيم و زندان برويم

البته طلبه سيرجاني وقتي حس كرد در فضايي خشك و صرفاً قانوني قرار گرفته است، حرفش را به گونه ديگري گفت. اين‌طور كه مي‌گفت نماينده سيرجان هم علاقه‌مند است كه او را ببيند، اما او سراغ هر كسي نمي‌رود و نزد كساني مي‌رود كه به قول خودش حزب‌اللهي باشند. از همين رو بود كه سراغ فدايي و فرهنگي آمده بود و حالا از برخورد آنان كه نسبتاً خشك و قانوني بود خشنود نبود. او گفت ما آمده‌ايم كه درد دل‌مان را به شما به عنوان يك بچه‌حزب‌اللهي بگوييم و حتي اگر لازم شود در جايي خارج از فضاي خشك مجلس باهم جلسه داشته باشيم. گفت ما مي‌خواهيم كه شما به چشم "خودي" به ما نگاه كنيد. با اين صحبت فدايي گفت كه براي پيگيري قانوني ناچار است كه نامه‌اي مشخص و موردي بر اساس قانون بخواهد. اما فراتر از اين گفت: من غير از روال مجلس و جداي از نمايندگي، اوّل يك آدم هستم و بعد إن‌شاءالله مسلمان هستم. اگر براي من اثبات شود كه ظلمي شده، ما هم حاضر هستيم پياده‌روي كنيم و زندان برويم".

اگر كميسيون اصل 90 بتواند چنين كاري بكند، مي‌گويم "شقّ‌القمر" كرده

دكترمحمدحسين فرهنگي هم چند جمله گفت. البته او بيش‌تر گوش مي‌كرد و خيلي از حرف‌هايش را هم كه به فدايي مي‌گفت از آن سوي سالن بزرگ كميسيون به گوش ما نمي‌رسيد. پيش‌نهاد او اين بود كه كميسيون اصل 90 جلسه‌اي مشترك داشته باشد كه از سويي فرد يا افرادي به نمايندگي از دادگاه ويژه روحانيت و از سوي ديگر جمع عدالت‌خواهي كه ديروز در جلسه بودند، در اين جلسه حضور داشته باشند تا فضا روشن شود. طلبه سيرجاني هم وقتي كه بعد از ظهر به دفتر كارشناس كميته قضايي اين كميسيون رفته بوديم، به كارشناس گفت: "اگر كميسيون اصل 90 بتواند چنين كاري انجام دهد، من به رسانه‌ها مي‌گويم كه مجلس شوراي اسلامي، شقّ‌القمر كرده است".

بعد از زندان نه تنها ضدّانقلاب نشدم، بلكه انقلابي‌تر هم شدم

نكته ديگري كه دكتر فرهنگي مطرح كرد، نقل قولي از بيانات رهبر فرزانه انقلاب بود: «آرمان‌گرايي بايد ما را به بالا ببرد، نه اينكه باعث يأس و سرخوردگي بشود. اگر به سمت يأس و سرخوردگي برويم معلوم است كه كارمان آرمان‌گرايي نيست». طلبه سيرجاني هم با شنيدن اين حرف گفت كه قبل از زندان فردي به او گفته اگر به زندان بروي ضدّانقلاب مي‌شوي. اما او به قول خودش بعد از زندان، نه تنها ضدّانقلاب نشده، بلكه انقلابي‌تر هم شده است. او حتي يكي از بيانيه‌هايش را با نام "فرياد عدالت8" در داخل زندان منتشر مي‌كند و از آن‌جايي كه شنيده است رضا پهلوي در خارج از كشور از كار او سوءاستفاده كرده، در بيانيه‌اش به شدت به او و امثال او پرخاش مي‌كند و مي‌گويد: اين يك موضوع خانوادگي است و شما حق دخالت نداريد. از نظر من، بدترين مسئولين جمهوري اسلامي از شما بهتر هستند.

حجت‌االإسلام‌والمسلمين روح‌الله بجاني يا همان طلبه تبريزي، دومين نفري بود كه بحث خود را مطرح كرد. او 2شكايت داشت؛ يك شكايت مانند طلبه سيرجاني از دادگاه ويژه روحانيت، و ديگري از سيستم امنيتي استان خود. او معتقد بود كه براي حل مسائل كشور بايد يك مجلس اصول‌گرا و يك دولت اصول‌گرا مي‌آمد و از همين رو تمام تلاشش را به عنوان رئيس ستاد انتخاباتي محمود احمدي‌نژاد در تبريز مي‌كند؛ همان‌طور كه طلبه سيرجاني به عنوان مسئول ستاد احمدي‌نژاد در سيرجان اين كار را كرد. وقتي او صحبت مي‌كرد از حالت‌هاي دكترفرهنگي و نكته‌هايي كه به حسين فدايي گوشزد مي‌كرد، پيدا بود كه اين طلبه را به خوبي مي‌شناسد و با او هم‌نظر است.

مسئولي كه زماني محكوم به اعدام و سنگ‌ساربود...

طلبه تبريزي معتقد بود مجلس و دولت در بحث سياسي خوب كار كرده‌اند و فدايي هم گفت إن‌شاءالله كه اين‌طور است. اما او معتقد بود كه در بحث عدالت‌خواهي سهم‌خواهي‌ها و بده‌وبستان‌هايي شده. او مي‌گفت قبلاً مخالفان بر خلاف نظر رهبر انقلاب عمل مي‌كردند، اما الان خودي‌ها اين كار را مي‌كنند. يكي از شهرداران استان آذربايجان، و يكي از مديران تبريز، تنها 2مورد شاخص از مفاسد اين استان را به نمايش گذارده‌اند؛ مديري كه تا به حال يك بار محكوم به اعدام شده به جرم محاربه، و يك بار هم محكوم به سنگ‌سار شده به جرم فساد اخلاقي. اما در دادگاه تجديد نظر با روابطي كه داشته تبرئه مي‌شود و اكنون هم معاون يكي از اداره‌هاي دولتي تبريز است. البته طلبه تبريزي هم مانند طلبه سيرجاني از التفات دادگاه ويژه روحانيت بي‌نصيب نمانده. پنج سال منع اقامت در استان، منع فعاليت سياسي و فرهنگ و تبليغي، يك سال حبس تعزيري و چندصدهزارتومان جريمه نقدي، دست‌آوردهاي او از اين اعتراض است. خلاصه اينكه او بر اين بود كه مسئولين امنيتي استان هم به جاي آنكه امنيت انقلاب را تأمين كنند، امنيت يك‌سري از دزدها را تأمين مي‌كنند.

100ميليون تومان وام براي شهادت دروغ

حجت‌الإسلام‌والمسلمين موسي عليزاده هم طلبه‌اي است اهل كليبر؛ جايي باصفا در استان آذربايجان كه فقط براي مسافرت توريست‌هاي بي‌درد خوشايند است و اين‌طور كه او مي‌گويد ساكنانش به سختي روزگار مي‌گذرانند. از صحبت‌هايش اين‌طور فهميدم كه كليبر نوعي تبعيدگاه براي مسئولين نيز هست و كساني كه مسئوليت‌شان تنزّل مي‌كند، به آن‌جا تبعيد مي‌شوند. در اين ميان طلبه كليبري هم مسئول شوراي حل اختلاف كليبر بوده، اما قصد نداشته در مفاسد برخي از مسئولين دخيل باشد. و همين امر موجب دادگاهي‌شدنش مي‌شود كه اگرچه محكوم نمي‌شود، اما اين دادگاه امتحاني بود براي شاهداني كه وام‌هاي 100ميليون‌توماني گرفتند تا عليه او شهادت دهند؛ وام‌هايي كه براي خريد ماشين سنگين گرفته بودند، اما هنوز كسي ماشين آن‌ها را نديده است. و ناگفته نماند كه او گفت با وجود اينكه در دادگاه تبرئه شد، اما عطاي مسئوليتش را به لقاي آن بخشيد تا دينش را در كنار دين‌فروشان از دست ندهد، و اكنون هم مشغول تحصيل در حوزه علميه است.

سياست؛ هر روز به يك رنگ

يكي از كساني كه حجت‌الإسلام‌والمسلمين عليزاده، از او به طور خاص شكايت داشت، ارسلان فتحي‌پور(رئيس كميسيون اقتصادي مجلس شوراي اسلامي) است؛ كسي كه اين طلبه مي‌گفت با افرادي غيرعادي و نامتعادل حشر و نشر مي‌كند. و كسي كه او معتقد بود دستي پرتوان در بازي‌هاي سياسي دارد و در هر دوره به رنگ حزبي در مي‌آمده و در اين دوره قرعه به نام اصول‌گراها افتاده. و اين‌ها در حالي است كه طلبه كليبري فيلم‌هايي از سخنراني‌هاي او را با حرف‌هايي متفاوت دارد.

مطالب طلبه‌هاي عدالت‌خواه بيش از اين‌ها بود. اما نه نماز اجازه بيان آن را مي‌داد و نه فرصت نمايندگان. فدايي همه را به محل وضوخانه و محل اقامه نماز جماعت راهنمايي كرد و ما هم از صندلي‌هاي نرم سالن بلند شديم و براي نماز رفتيم. نمي‌شد گفت نمازخانه بود. ظاهراً زماني كه ساختمان كنوني مجلس شوراي اسلامي ساخته مي‌شده، كسي براي نمازخانه آن فكري نكرده يا شايد ترجيح داده‌اند نمايندگان نمازشان را در سالني كه منتهي به حياط بزرگ و سرسبز مجلس مي‌شود بخوانند. به هر حال بسياري از نمايندگان آن‌جا بودند و طلبه‌هاي عدالت‌خواه هم نامه‌هايي كه نوشته بودند را به بسياري از آنان دادند و با چند نفر هم صبحت كردند.

آقاي كواكبيان، بالأخره موسوي بر حق است يا احمدي‌نژاد؟

در اين ميان دكتركواكبيان را ديدم و از او پرسيدم "آقاي كواكبيان، بالأخره موسوي بر حق است يا احمدي‌نژاد؟" گفت "زماني كه احمدي‌نژاد، رحيم‌مشايي را به عنوان معاون اول منصوب كرد، معلوم شد كه چقدر در مسير ولايت است". پرسيدم "درباره آن طرف چه مي‌گوييد؟" اما جوابي نداد ومشغول امضاي درخواستي شد كه در دستش بود.

جلسه‌اي غيررسمي بعد از نماز با نماينده پارلماني دولت

جمع عدالت‌خواهان چون دير رسيده بودند و نماز جماعت تمام شده بود، نمازشان را به امامت حجت‌الإسلام ميرتاج‌الدّيني(نماينده پارلماني رئيس‌جمهوري) خواندند و بعد از نماز هم دقايقي را غيررسمي و دوستانه با او نشستند و درد دل كردند؛ اگرچه به او هم مانند برخي از مسئولين ديگر، ذهنيتي منفي از اين طلبه‌هاي عدالت‌خواه منتقل شده بود و دقايقي گذشت تا واقعيت را به او توضيح بدهند.

طلبه سيرجاني: به احترام نماينده‌ها و مسئولين نامه‌هايمان را "فعلاً" رسانه‌اي نمي‌كنيم

دست آخر طلبه‌ها نامه‌هايشان را كه هفته پيش هم به مجلس آورده بودند، به نماينده پارلماني دولت دادند تا به دست رئيس‌جمهوري برساند. از آن‌ها خواستم تا اجازه بدهند خبر مشروح اين نامه‌ها را منتشر كنم. اما طلبه سيرجاني گفت به احترام نمايندگان مجلس شوراي اسلامي و تمام كساني قرار است رونوشت نامه‌ها براي آنان برود، تا وقتي كه نامه‌ها به دست همه آنان نرسد، اين نامه‌ها را رسانه‌اي نخواهيم كرد. البته او اين وعده را داد كه بعد از اينكه نامه به دست همه رسيد، آن را رسانه‌اي كند. پاكت نامه‌اي كه طلبه سيرجاني مي‌خواهد به دست رئيس‌جمهوري برساند را نگاه كردم. روي آن نوشته بود:

«رياست محترم جمهوري جناب آقاي دكتر محمود احمدي‌نژاد؛ "اگر در جايي بي‌عدالتي ديديد آن‌چنان فرياد بزنيد كه صدايتان به منِ احمدي‌نژاد در تهران برسد". اما فرياد ما به خارج از كشور رسيد و بعد از 2مرحله زندان توسط مدافعان و حاميان دزدانِ بيت‌المال، هنوز نمي‌دانيم اين فرياد پرهزينه به احمدي‌نژاد رسيده است يا خير؟!»

پايان مطلب/

منبع: شبكه ايران

بعداًنوشت: اول اينكه باز هم ممنون اگر حجم زياد مطلب را تحمل كرديد و خوانديد يا حتي تحمل نكرديد و نخوانديد. در هر حال ممنون كه آمديد. دوم اينكه مطالب بسياري در اين ديدار چندساعته بود كه قابليت نوشتن داشت، اما حجم زياد مطلب و فرصت كم براي اطلاع‏رساني اجازه نمي‏داد. سوم اينكه خيلي سعي كردم عكس بگذارم، اما ظاهراً پارسي‏بلاگ فقط از عكس‏هايي قبول مي‏كند كه داراي آدرس اينترنتي باشد، نه اينكه در حافظه كامپيوتر. چهارم اينكه اگر از دوستان و غيردوستان، كسي در زمينه نحوه گذاشتن عكس از حافظه كامپيوتر و همچنين نحوه افزايش لينك‏ها(چون سيستم وبلاگ، بيش از اين لينكهايي كه گذارده‏ام قبول نمي‏كند) اطلاعي دارد، ممنون مي‏شوم بنده را در جريان بگذارد. و آخر اينكه خواهشاً و خواهشاً بنده را از نظرات خود محروم نفرماييد. اين نظرات براي بنده و بسياري ديگر از دوستان، بسيار بسيار بسيار مهم است. ياعلي